सबिन कुमार बैजु
जीवनको सबैभन्दा ठूलो परिवर्तन तब हुन्छ, जब कुनै मानिसले सुसमाचार सुन्छ, पश्चात्ताप गर्छ र प्रभु येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो मुक्तिदाताका रूपमा स्वीकार गर्छ। त्यस क्षणदेखि उसको जीवनको केन्द्र बदलिन्छ। उसको सोच, उद्देश्य, प्राथमिकता र भविष्यको दिशाले नयाँ अर्थ पाउँछ। यही परिवर्तनसँगै एउटा गम्भीर प्रश्न पनि धेरै विश्वासीहरूको मनमा जन्मिन्छ—अब मेरो व्यवसायको स्थान कहाँ छ? के ख्रीष्टियन भएपछि व्यवसाय गर्नु उचित हुन्छ?
यो प्रश्न स्वाभाविक हो। किनभने धेरैले ख्रीष्टियन जीवनलाई केवल मण्डलीभित्रको सेवाकाईसँग मात्र जोडेर हेर्ने गर्छन्। तर बाइबलले सिकाउने सत्य अझ फराकिलो र गहिरो छ। परमेश्वरले आफ्ना सन्तानलाई एउटै प्रकारको सेवाका लागि मात्र बोलाउनुहुन्न। कसैलाई प्रचारक, कसैलाई शिक्षक, कसैलाई चिकित्सक, कसैलाई किसान र कसैलाई व्यवसायी बन्ने अवसर दिनुहुन्छ। सेवाको रूप फरक हुन सक्छ, तर उद्देश्य एउटै हुन्छ—परमेश्वरको महिमा।
व्यवसाय आफैँमा न त सांसारिक हो, न त आत्मिक। त्यसको मूल्य त्यसलाई गर्ने व्यक्तिको उद्देश्य, चरित्र र जीवनशैलीले निर्धारण गर्छ। एउटै व्यवसाय कसैका लागि लोभको साधन बन्न सक्छ भने अर्को व्यक्तिका लागि सेवाको माध्यम। त्यसैले प्रश्न व्यवसाय गर्ने कि नगर्ने होइन; कसरी गर्ने भन्ने हो।
ख्रीष्टियन व्यवसायीको पहिलो पूँजी धन होइन, विश्वास हो। पहिलो लगानी रुपैयाँ होइन, इमान्दारिता हो। पहिलो लक्ष्य नाफा होइन, परमेश्वरलाई प्रसन्न पार्ने जीवन हो। जब यी आधारहरू दृढ हुन्छन्, तब व्यवसाय केवल जीविकोपार्जनको माध्यम रहँदैन; त्यो साक्षीको मञ्च बन्छ।
आजको संसारमा व्यवसायलाई झूट, छल, भ्रष्टाचार र स्वार्थसँग जोडेर हेरिन्छ। तर परमेश्वरका सन्तान त्यही अँध्यारो संसारमा उज्यालो बन्न बोलाइएका छन्। ग्राहकसँग सत्य बोल्नु, कर्मचारीलाई न्याय गर्नु, कर तिर्नु, वाचा पूरा गर्नु र गुणस्तरीय सेवा दिनु पनि सुसमाचारको मौन घोषणा हुन सक्छ। मानिसहरूले हाम्रो मुखबाट भन्दा पहिले हाम्रो व्यवहारबाट ख्रीष्टलाई देख्न सक्छन्।
बाइबलले धन कमाउन निषेध गर्दैन; धनप्रतिको मोहबाट भने सचेत गराउँछ। धन हाम्रो मालिक बन्नु हुँदैन, बरु परमेश्वरले सुम्पनुभएको जिम्मेवारीको साधन बन्नुपर्छ। जब धनले हाम्रो हृदयलाई शासन गर्न थाल्छ, विश्वास कमजोर हुन्छ। तर जब विश्वासले धनलाई सञ्चालन गर्छ, तब धन पनि आशिषको माध्यम बन्छ।
व्यवसाय सुरु गर्नु भनेको केवल पसल खोल्नु वा कम्पनी दर्ता गर्नु मात्र होइन। त्यो विश्वास, योजना, प्रार्थना र परिश्रमको यात्रा हो। याकूबले सम्झाउँछन्, “यदि प्रभुको इच्छा भयो भने हामी बाँच्नेछौं, र यो वा त्यो गर्नेछौं।” यही नम्रताले ख्रीष्टियन व्यवसायीलाई सफलतामा अहङ्कारी र असफलतामा निराश हुनबाट जोगाउँछ।
व्यवसायको अर्को सुन्दर पक्ष भनेको सेवा गर्ने अवसर हो। एउटा सफल व्यवसायले केवल परिवारको आवश्यकता पूरा गर्दैन; अरूलाई रोजगारी दिन्छ, समाजलाई योगदान पुर्याउँछ र धेरै परिवारमा आशाको ढोका खोल्छ। यसरी व्यवसाय पनि परमेश्वरको प्रेमलाई व्यवहारमा उतार्ने प्रभावकारी माध्यम बन्न सक्छ।
तर हरेक सफलताको बीचमा एउटा सावधानी आवश्यक छ। व्यवसायले परमेश्वरसँगको सम्बन्धलाई कमजोर बनाउन नपाओस्। नाफाले प्रार्थनाको समय नखाओस्। व्यस्तताले परिवारलाई टाढा नपारोस्। सफलताले नम्रतालाई नहराओस्। किनकि व्यवसाय जीवनको एउटा हिस्सा हो, जीवनको स्वामी होइन।
अन्ततः, ख्रीष्टियनको परिचय उसको व्यवसायले होइन, ख्रीष्टसँगको सम्बन्धले निर्धारण गर्छ। ऊ किसान होस् वा व्यापारी, शिक्षक होस् वा चिकित्सक—यदि उसको जीवनको केन्द्रमा ख्रीष्ट हुनुहुन्छ भने उसका सबै काम आराधनामा परिणत हुन्छन्।
त्यसैले व्यवसाय त्याग्नु आवश्यक छैन; व्यवसायलाई परमेश्वरको अधीनमा ल्याउनु आवश्यक छ। जब इमान्दारिता पूँजी बन्छ, प्रेम नीति बन्छ, सत्य व्यापारको आधार बन्छ र परमेश्वरको महिमा अन्तिम लक्ष्य बन्छ, तब व्यवसाय पनि सेवाकै अर्को स्वरूप बन्छ।
परमेश्वरले हामीलाई जहाँ राख्नुभएको छ, त्यहीँबाट उहाँको राज्यको सुगन्ध फैलाऔँ। किनकि ख्रीष्टियनको जीवनमा मण्डली मात्र सेवा गर्ने स्थान होइन; बजार, कार्यालय, उद्योग र व्यापारका हरेक क्षेत्र पनि परमेश्वरको महिमा प्रकट गर्ने मञ्च हुन्।
